सर्वात, मोठा मूर्ख कोन?

ग्यानचंद नावाचा एक जिज्ञासू भक्त होता.

तो सदैव परमेश्वराच्या भक्तीत लीन असायचा.

रोज सकाळी उठून पूजा व ध्यान करणे हा त्यांचा नियम होता.

त्यानंतर तो दुकानात कामाला गेला. तर

तो दुपारच्या जेवणाच्या वेळी दुकान बंद करायचा आणि पुन्हा दुकान उघडत नवता

उरलेल्या काळात तो साधू-मुनींना जेवू घालायचा, गरिबांची सेवा करायचा, दानधर्म करायचा.

व्यवसायात जे काही मिळाले त्यात समाधान मानून प्रभुप्रीतीसाठी आयुष्य जगायेचा.

त्याच्या वागण्याने लोकांना फार आश्चर्य वाटत होते आणि लोक त्याला वेडा आणि मुर्ख समजत होते

कमावलेला सर्व पैसा तो दानधर्मात खर्च करतो. मग दुकान सुद्धा थोड्याच वेळा साठी उघडते. सकाळी कमाईचा वेळही पूजेत वाया घालतो

एकदा गावातील सेठने त्याला आपल्याकडे बोलावले.

त्याने त्याच्या साठी टोपी बनवली होती.नगर सेठने ती टोपी ग्यानचंदला दिली आणि म्हणाला: ही टोपी मूर्खांसाठी आहे.

तुझ्यासारखा महामूर्ख मी अजून पाहिला नाही, म्हणून मी तुला ही टोपी घालायला देतो.

यानंतर तुमच्यापेक्षा मोठा मूर्ख कोणी दिसला तर तुम्ही त्याला घालायला द्या.

ती टोपी घेऊन ग्यानचंद शांतपणे घरी परतले.एके दिवशी तो नगरसेठ खूप आजारी पडला.

ग्यानचंद त्यांना भेटायला गेले आणि त्यांच्या तब्येतीची विचारपूस केली.

नागरशेठ म्हणाला: 'भाऊ! आता मी निघण्याच्या तैयारीत आहे.

ग्यानचंदने विचारले, 'तुम्ही कुठे जायची तैयारी करत आहात?

सर्व तैयारी करायला तुमच्या आधी कोणी पाठवले आहे की नाही?

तुमची बायको, मुलगा, पैसे, गाडी, बंगला इ. तुमच्यासोबत येतील की नाही?

भाऊ! तिथे कोण येणार? सोबत कोणी येणार नाही.एकटेच जावे लागेल.

संसार-कुटुंब, धन-दौलत, राजवाड्याची वाहने, सगळे सोडून येथून जावे लागते.

आत्मा आणि परमात्मा यांच्याशिवाय कोणीही कोणाच्या बरोबर राहणार नाही.

सेठचे हे शब्द ऐकून ग्यानचंदने स्वतःला दिलेली लाल टोपी सेठला परत दिली आणि म्हणाले:'

तुम्हीच घाला.' नगर सेठ: 'का?'ग्यानचंद मनाला, तू माझ्यापेक्षा जास्त मूर्ख आहेस.

जेव्हा तुम्हाला माहित होते की संपूर्ण मालमत्ता, घर, कुटुंब इत्यादी सर्व येथे असतील,

तुमचा कोणीही मित्र तुमच्यासोबत येणार नाही देवाशिवाय खरा आधार नाही, मंग कशासाठी, इथकी आफत करुण गुंथवनुक केल्यास

तरीही या सगळ्यामागे तू तुझं अख्खं आयुष्य का वाया घालवलंस?